Een relatie van 21 minuten
Leren en leven bij de ‘Ruud van Nistelrooy Academy’
De jongens en de meisjes zaten apart aan de tafel. Ik herkende een stel kinderen van de beschrijvingen die waren gegeven door de begeleiders. Ik groette iedereen en schoof aan bij de jongens. Ze vroegen wie ik was, ik kreeg ranja en leek welkom. Ik volgde het gesprek over school, voetbal en meisjes met gekke haren.
“Hoe doe jij je haren?” vroeg ik aan een kind dat eenzelfde ‘kapsel’ heeft als ik, “ook met de tondeuse op standje één?”
“Wat is tondeuse?” vroeg een verbaasde stem met Turks accent.
De reactie kwam met Marokko: “Scheerapparaatje!”
“Ja scheerapparaatje, jij hebt scheerapparaatje” werd bevestigd met Surinaamse klank.
“Jouw haar is korter,” zei Tariq.
Tariq komt uit Irak; hij is verbaal sterk (sommigen vinden dat hij een grote mond heeft) en is motorisch zeer vaardig (sommigen denken dat hij ADHD heeft.)
Ik wreef over mijn hoofd en daarna over het andere stekelbolletje.
“Ik weet het niet,” zei ik.
Hij wreef over mijn hoofd, over zijn hoofd en trok zijn wenkbrauwen op. De anderen volgden het voorbeeld. We discussieerden en wreven over elkaars haren; stekels, stijl, krullen.
“Welkom allemaal,” interrumpeerde de coach, “fijn dat jullie er zijn. Vandaag starten we met het spel spons-water-vuur.”
“Dat is saai,” riep Tariq.
“Ja,” sloot ik aan, “heel saai!”
Tariq keek me verrast aan, ‘een bondgenoot’!
“Maar,” reageerde de begeleider, “saai kan soms ook leuk zijn.”
“Dat klopt,” zei ik tegen Tariq, “dat bestaat. Ik moet het nog zien vandaag, maar het bestaat. Laten we zeggen: het voordeel van de twijfel.”
Ik was blij dat de begeleider open en relaxt reageerde, maar vooral dat Tariq en ik even waren afgestemd. Ik ben hoofdcoach van de Ruud van Nistelrooy Academy. Ik train de begeleiders en ben stand-by als trajecten niet succesvol verlopen. In deze groep was de synergie niet goed. Met name de jongens waren druk en slecht aanspreekbaar. Aan de tafel hoorde ik waar hun interesses naar uitgingen. Ik was verheugd dat het contact soepel verliep en dat elkaar ‘door de haren wrijven’ vanzelfsprekend leek. Maar ook voelde ik hoe we in ons gesprek gestoord werden door een opdracht van de begeleider.
We liepen naar buiten. Tariq en ik duwden elkaar steeds van links naar rechts door de gang. Bij de deur maakte ik een overdreven gebaar met mijn linkerarm dat hij voor mocht. Hij duwde me nog één keer en liep door de deur. Ik zag een leeg colablikje liggen en zei: “Onvoorstelbaar toch, dat er mensen zijn die blikjes zomaar weggooien, terwijl er afvalbakken zijn!”
Tariq zei niets, raapte het blikje op en gooide het in de afvalbak. Al zo vaak was hem gezegd wat hij moest doen. Al zo vaak had hij zich verzet, verbaal en fysiek.
Maar blijkbaar is een relatie van 21 minuten voldoende, om iemand een blikje op te laten rapen;
ofwel: een relatie nodig, om een prestatie te leveren.
Natuurlijk moeten activiteiten worden voorbereid en zijn er regels en afspraken. Maar als relaties in orde zijn, is het voor volwassenen makkelijker om vanuit kinderen te denken. En voor kinderen makkelijker om waarden en normen te accepteren.
Marcel van Herpen
Hoofdcoach www.RuudvanNistelrooyAcademy.nl
Op 1 januari 2012 zond Omroep Brabant het ‘Denk Groter Debat’ uit.
In dat debat interview ik samen met studenten van Fontys Hogescholen Peter Swinkels.
Peter is oud Bavaria Topman, Vz Brabant-Zeeuwse Wergevers, Vz. PSV, Vz Eindhoven Airport.
uitzendig gemist? Kijk hier: http://www.omroepbrabant.nl/?epg/2405302/Denk+Groter+Debat.aspx
Mag het ietsje meer zijn?
Over een klein christelijk kinderdrama
Ik was zes jaar, slagerszoon en gelukkig. Het waren de dagen voor
kerst. Op de glazen deur van de winkel aan de St. Servatiusstraat in
Heeswijk-Dinther stond in gouden letters ‘Slagerij H. v.d. Hoek en co’. Het
rook er als altijd naar vlees, maar in die dagen ook naar worstenbroodjes.
Iedereen werkte dag en nacht mee om de grote hoeveelheid bestellingen klaar te
maken. De trap naar boven, achter de winkel, stond vol met witte plastic zakken
met luxe vleeswaren, biefstukken van de haas, fondueschalen en sausjes. Alle
zakken waren genummerd. Om de dorpsbewoners een indruk van het succes te geven,
nummerden we vanaf 100. Het waren er heel veel en je zou kunnen denken dat het
er nog meer waren.
In de huiskamer stond de kerstboom onversierd te wachten op een
verkleedpartijtje. Ik liep door het gangetje naar de winkel. Mijn moeder veegde
haar handen af aan haar schort, terwijl ze me riep. Met een lichte klap tikte
ze de kassalade open en trok er een biljet van 25 gulden uit. Ik mocht de
aankleding van de kerstboom gaan aanschaffen. Zorgvuldig vouwde ik het biljet
dubbel, stopte het zo diep mogelijk in mijn broekzak en rende naar mijn fiets.
Toen de winkelbel van ‘André Habraken’ klonk, zag ik twee mannen in stofjassen staan. Een oude en een hele oude. De oude stofjas kwam me lachend tegemoet en vroeg wat ik zocht. Terwijl hij me voorging in de richting van de uitgestalde kerstversiering, zag ik tussen de stofjassen door een grote, vuurrode kerstbal hangen. Hij prijkte als de ster van Bethlehem boven alles uit wat er niet toe deed. Ik vroeg naar de prijs. Net geen 25 gulden. De stofjassen boden me nog een scala van mogelijkheden voor hetzelfde bedrag. Alles in zilver of juist veel kleur, vogeltjes die echt bewogen en engeltjes met golvend haar. Maar de schittering van die ene grote, vuurrode bal verblindde het zicht op de rest.
De heenweg met een kapitaal op zak, was geen herinnering meer toen ik
met de allergrootste schat die ik ooit bezat, terugfietste. Met één hand aan
het stuur manoeuvreerde ik de buit voorzichtig naar huis. Mijn fiets op de
grond achterlatend, droeg ik de doos met de bal door de werkplaats en het
gangetje naar de winkel. De winkel stond vol. Mijn moeder draaide zich om en
keek verbaasd.
Ze opende de doos en vroeg: “Eén bal? Voor 25 gulden? Nee, het moet
veel meer zijn!”
Het liefste was ik met bal en al in de grond gezakt. In het gangetje
hoorde ik haar iemand vragen: “Mag het ietsje meer zijn?” De weg terug naar de
stofjassen duurde honderd keer langer dan de eerste keer. Met een zak vol
blinkende onbenulligheden keerde ik huiswaarts. Ik had veel, maar bij elkaar
minder dan alles. “Mag het ietsje meer zijn?” gonsde het in mijn hoofd.
Meer dan alles was een zak vol niets. Ik was zes, slagerszoon en
ongelukkig. Kerst had een boodschap. Of liever boodschappen: zakken vol!
Marcel van Herpen
Artikel in ‘Marktplaats’ over Duurzaam Opvoeden en Ontwikkelen: http://www.cultuurcoordinator.nl/artikelen/de-pedagogische-insteek-van-creativiteit
Nog niet gezien, kijk naar ‘Uitzending gemist’:
http://www.omroepbrabant.nl/?dossier/1109392/Afleveringen.aspx
* Uitzending 12 met André Amaro (spectakelkok), Henk Krol (lijsttrekker Partij 50+) en Marco V (Top DJ)
* Uitzending 11 met Art Rooijakkers (Wie is de Mol?), Mariette Frijters (lijsttrekker PVV) en Imke Schellekens Bartels (amazone)
* Uitzending 10 met John Kormeling (kunstenaar), Marijn ten Harmsen van der Beek (statenlid VVD) en Frederik Brom (acteur)
* Uitzending 9 met Mark vd Veerdonk (cabaretier), Marusjka Lestrade (lijsttrekker D’66) en Astrid Kersseboom (NOS-nieuwslezer)
* Uitzending 8 met Ad Vingerhoets (huilprofessor), Lily Jacobs (over openbaar vervoer) en Leontien Zijlaard van Moorsel (Wielerfenomeen)
* Uitzending 7 met Kluun (over nieuwe boek ‘Haantjes’), Gerrit-Jan Swinkels (over crisis in Brabant) en MLY Hermans (Modeshow in Eindhoven)
* Uitzending 6 met Mike Weerts (over Voetbalvrouwen en Petticoat), Jan Baan (over Brabantse natuur) en Wim Daniels (Brabants Taalkanon)
* Uitzending 5 met Joris Linssen (over zang en TV), Jan Marijnissen (over Brabant Cultuurprijs) en Peter Aerts (de goedlachse K1-vechtmachine)
* Uitzending 4 met Guido Weijers (over zijn oudjaarsconference), Arne Toonen (regisseur Dik Trom) en Paul Smeulders (jongste lijsttrekker Brabant)
* Uitzending 3 met Paul Rabbering (3FM dj over het glazen huis), Michel Spekkers (oprichter Nederlandse Wili-leaks) en Kees vd Klein (Zonnecel-geskundige)
* Uitzending 2 met de New Kids (over hun film Turbo), Hella vd Wijst (over KRO’s Wandeling) en Yves de Boer (gedeputeerde)
* Uitzending 1 met Carli Hermes (over discutabele foto’s van Suit Supply), Wim vd Donk (Commissaris vd Koningin) en Rick van de Hurk (enige Europeaan in Amerikaanse Honkbal-league)
’de Kamer van Brabant’
In december, januari, februari is ‘de Kamer van Brabant’ elke donderdag uitgezonden op Omroep Brabant TV.
Deze nieuwe spraakmakende talkshow is wekelijks ‘live opgenomen’ in het Bredase theater ‘Avenue’.
Ik ontvang Brabantse toppers uit de wereld van cultuur, politiek, media, sport en economie.
Verder elke week de ‘Kijk van Kluun’ en een verslag van onze speciale correspondent: Commissaris vd Koningin Wim van de Donk.
Flashmob door koor Loosbroek
Tijdens de opname van DKVB van 10 februari werden we verrast door en ‘flashmob’ van koor La Orfeon uit Loosbroek.
De actie haalde de uitzending niet, maar is hier te zien:
http://www.omroepbrabant.nl/?news/150322452/Loosbroeks+koor+verstoort+uitzending+Omroep+Brabant.aspx
Foto’s ‘de Kamer van Brabant’ van 6 jan. ’11
met Joris Linssen, Jan Marijnissen en Peter Aerts:
http://www.fotografierenekuijs.nl/showcase/kamervanbrabant/
Foto’s de Kamer van Brabant van 17 febr. ’11
met Art Rooijakkers, Mariette Frijters en Imke Schellekens Bartels:
http://www.oypo.nl/pixxer.asp?id=D97D4740B72BE297
Foto’s de Kamer van Brabant van 21 febr. ’11
met André Amaro, Henk Krol, Marco V:
http://www.oypo.nl/7166BC90CDF85B06
TE KOOP
Prachtige kleine boekjes vol verhaaltjes, spreuken en foto’s.
Boekjes: ‘Welbevinden’, ‘Betrokkenheid’, ‘Verbondenheid’
Voor slechts € 13,50
Maandagochtend 31 mei werd Marcel van Herpen geïnterviewd door Sven Kockelmann in Goedemorgen Nederland.
Bekijk de uitzending op uitzending gemist.nl
Posted in Actueel door .
