De afgelopen tijd zijn bij Omroep Brabant een nieuwe serie Denk Groter Debatten te zien.
Daarin interview ik samen met studenten van Fontys prachtige gasten:
Ruud van Nistelrooy: http://www.omroepbrabant.nl/?epg/6044342/Denk+Groter+Debat.aspx
Marlies Dekkers: http://www.omroepbrabant.nl/?epg/6117392/Denk+Groter+Debat.aspx
Mart Smeets: http://www.omroepbrabant.nl/?epg/6153352/Denk+Groter+Debat.aspx
Partrick Lodiers: http://t.co/ddQomgSOsw
Youp van ‘t Hek: http://t.co/xh3KWh444v
André Kuipers: volgt z.s.m.
 |
 |
 |
 |
 |
Tijdens een Denk Groter Debat mocht ik generaal
Mart de Kruif interviewen. Ik was onder de indruk van zijn ervaringen. Hij voerde een jaar lang het bevel over 45.000 militairen uit 24 landen tijdens een ISAF-missie in Afganistan.
Zie uitzending: http://www.youtube.com/watch?v=18fGH7hhfrI
We hielden contact en bespraken wat defensie het onderwijs te bieden had. Dat bleek verbluffend. Defensie heeft uit noodzaak en urgentie, strategieën ontwikkeld waar het leiderschap in onderwijs mee gediend zou zijn.
De Kruif was bereid om zijn verhaal te vertalen naar het onderwijs en het te delen tijdens een NIVOZ-lezing.
Zijn schitterende verhaal is hier te lezen: http://www.nivoz.nl/site_files/uploads/pdf-lezing-mart-de-kruif3.pdf
Debat o.l.v. Dieuwertje Blok
In debat “Avond van het Onderwijs”
Op 1 okt. zat ik in het onderwijsdebat in de “Avond van het Onderwijs” met Matthijs Leendertse en Ad Verbrugge.
Oordeel zelf…
http://www.leraar24.nl/video/3644
Denk Groter Debat
In de afgelopen periode heb ik voor Omroep Brabant TV
de Denk Groter Debatten opgenomen. Met 200 studenten van Fontys interviewde ik 6 boeiende gasten:
Theo Maassen – Albert Verlinde - Minke Booij -Generaal Mart de Kruif – Marja van Bijsterveldt – Emile Roemer
De uitzendingen en foto’s zijn te zien op: http://www.marcelvanherpen.nl/?page_id=1152
De Cito is weer gemaakt door 85 % van de scholen.
Volgend jaar wordt de eindtoest verplicht gesteld door de minister.
In een kort TV-interview heb ik mijn reactie gegeven op de Citotoets:
http://www.omroepbrabant.nl/?epg/2680382/Onder+Ons.aspx
Ellen Emonds (leraar bs. Bonckert en docent Pedagogishe Tact) schreef onlangs een bizarre Cito-ervaring die wat mij betreft model staat voor de inhoudelijke problematiek:
Dinsdagochtend, de eerste dag van de Cito Eindtoets. De kinderen zijn bezig met het onderdeel Taal. Ze moeten teksten lezen die zogenaamd geschreven zijn door kinderen uit groep 8 en ‘die nog niet op fouten zijn gecontroleerd’. Bij een opgave moeten kinderen uit vier zinnen één zin kiezen die ook weggelaten kan worden uit de tekst. Mirte steekt haar hand op en zegt me dat ze er niet uitkomt. ”In principe kunnen ze allemaal blijven staan. Want als je deze zin leest, dan krijg je wel wat meer inzicht in wat de schrijver bezighoudt en als je deze zin leest, dan begrijp je beter hoe het komt dat hij überhaupt in dit onderwerp geïnteresseerd is, en…”
Ze kan bij alle vier de zinnen uitleggen waarom de informatie enigszins relevant kan zijn. Haar interpretaties zijn juist. Ik geef haar een tip: “Probeer je eens voor te stellen wat iemand die niet zo slim is als jij, niet hoeft te weten en zo toch het verhaaltje kan volgen. Weke zin zou er dan wel uit kunnen?” “Oh, dan is het zin B.”
Ditzelfde meisje maakt zich erg druk over haar toetsscore. Ze woont volgend jaar in Amsterdam en wil heel graag naar het gymnasium. Daar hoort ze ook thuis, maar daar hoef je met een score onder de 545 niet aan te komen, want dat is de minimale, harde ondergrens. Als ik haar gerust probeer te stellen en zeg dat ze niet meer kan doen dan haar best, dan slaat dat nergens op. Haar droom hangt aan de uitslag van de citotoets en is dus wel degelijk van groot belang voor dit kind. Wat een druk en stress voor iemand die gisteren pas twaalf is geworden.
Een relatie van 21 minuten
Leren en leven bij de ‘Ruud van Nistelrooy Academy’
De jongens en de meisjes zaten apart aan de tafel. Ik herkende een stel kinderen van de beschrijvingen die waren gegeven door de begeleiders. Ik groette iedereen en schoof aan bij de jongens. Ze vroegen wie ik was, ik kreeg ranja en leek welkom. Ik volgde het gesprek over school, voetbal en meisjes met gekke haren.
“Hoe doe jij je haren?” vroeg ik aan een kind dat eenzelfde ‘kapsel’ heeft als ik, “ook met de tondeuse op standje één?”
“Wat is tondeuse?” vroeg een verbaasde stem met Turks accent.
De reactie kwam met Marokko: “Scheerapparaatje!”
“Ja scheerapparaatje, jij hebt scheerapparaatje” werd bevestigd met Surinaamse klank.
“Jouw haar is korter,” zei Tariq.
Tariq komt uit Irak; hij is verbaal sterk (sommigen vinden dat hij een grote mond heeft) en is motorisch zeer vaardig (sommigen denken dat hij ADHD heeft.)
Ik wreef over mijn hoofd en daarna over het andere stekelbolletje.
“Ik weet het niet,” zei ik.
Hij wreef over mijn hoofd, over zijn hoofd en trok zijn wenkbrauwen op. De anderen volgden het voorbeeld. We discussieerden en wreven over elkaars haren; stekels, stijl, krullen.
“Welkom allemaal,” interrumpeerde de coach, “fijn dat jullie er zijn. Vandaag starten we met het spel spons-water-vuur.”
“Dat is saai,” riep Tariq.
“Ja,” sloot ik aan, “heel saai!”
Tariq keek me verrast aan, ‘een bondgenoot’!
“Maar,” reageerde de begeleider, “saai kan soms ook leuk zijn.”
“Dat klopt,” zei ik tegen Tariq, “dat bestaat. Ik moet het nog zien vandaag, maar het bestaat. Laten we zeggen: het voordeel van de twijfel.”
Ik was blij dat de begeleider open en relaxt reageerde, maar vooral dat Tariq en ik even waren afgestemd. Ik ben hoofdcoach van de Ruud van Nistelrooy Academy. Ik train de begeleiders en ben stand-by als trajecten niet succesvol verlopen. In deze groep was de synergie niet goed. Met name de jongens waren druk en slecht aanspreekbaar. Aan de tafel hoorde ik waar hun interesses naar uitgingen. Ik was verheugd dat het contact soepel verliep en dat elkaar ‘door de haren wrijven’ vanzelfsprekend leek. Maar ook voelde ik hoe we in ons gesprek gestoord werden door een opdracht van de begeleider.
We liepen naar buiten. Tariq en ik duwden elkaar steeds van links naar rechts door de gang. Bij de deur maakte ik een overdreven gebaar met mijn linkerarm dat hij voor mocht. Hij duwde me nog één keer en liep door de deur. Ik zag een leeg colablikje liggen en zei: “Onvoorstelbaar toch, dat er mensen zijn die blikjes zomaar weggooien, terwijl er afvalbakken zijn!”
Tariq zei niets, raapte het blikje op en gooide het in de afvalbak. Al zo vaak was hem gezegd wat hij moest doen. Al zo vaak had hij zich verzet, verbaal en fysiek.
Maar blijkbaar is een relatie van 21 minuten voldoende, om iemand een blikje op te laten rapen;
ofwel: een relatie nodig, om een prestatie te leveren.
Natuurlijk moeten activiteiten worden voorbereid en zijn er regels en afspraken. Maar als relaties in orde zijn, is het voor volwassenen makkelijker om vanuit kinderen te denken. En voor kinderen makkelijker om waarden en normen te accepteren.
Marcel van Herpen
Hoofdcoach www.RuudvanNistelrooyAcademy.nl
Op 1 januari 2012 zond Omroep Brabant het ‘Denk Groter Debat’ uit.
In dat debat interview ik samen met studenten van Fontys Hogescholen Peter Swinkels.
Peter is oud Bavaria Topman, Vz Brabant-Zeeuwse Wergevers, Vz. PSV, Vz Eindhoven Airport.
uitzendig gemist? Kijk hier: http://www.omroepbrabant.nl/?epg/2405302/Denk+Groter+Debat.aspx
Mag het ietsje meer zijn?
Over een klein christelijk kinderdrama
Ik was zes jaar, slagerszoon en gelukkig. Het waren de dagen voor
kerst. Op de glazen deur van de winkel aan de St. Servatiusstraat in
Heeswijk-Dinther stond in gouden letters ‘Slagerij H. v.d. Hoek en co’. Het
rook er als altijd naar vlees, maar in die dagen ook naar worstenbroodjes.
Iedereen werkte dag en nacht mee om de grote hoeveelheid bestellingen klaar te
maken. De trap naar boven, achter de winkel, stond vol met witte plastic zakken
met luxe vleeswaren, biefstukken van de haas, fondueschalen en sausjes. Alle
zakken waren genummerd. Om de dorpsbewoners een indruk van het succes te geven,
nummerden we vanaf 100. Het waren er heel veel en je zou kunnen denken dat het
er nog meer waren.
In de huiskamer stond de kerstboom onversierd te wachten op een
verkleedpartijtje. Ik liep door het gangetje naar de winkel. Mijn moeder veegde
haar handen af aan haar schort, terwijl ze me riep. Met een lichte klap tikte
ze de kassalade open en trok er een biljet van 25 gulden uit. Ik mocht de
aankleding van de kerstboom gaan aanschaffen. Zorgvuldig vouwde ik het biljet
dubbel, stopte het zo diep mogelijk in mijn broekzak en rende naar mijn fiets.
Toen de winkelbel van ‘André Habraken’ klonk, zag ik twee mannen in stofjassen staan. Een oude en een hele oude. De oude stofjas kwam me lachend tegemoet en vroeg wat ik zocht. Terwijl hij me voorging in de richting van de uitgestalde kerstversiering, zag ik tussen de stofjassen door een grote, vuurrode kerstbal hangen. Hij prijkte als de ster van Bethlehem boven alles uit wat er niet toe deed. Ik vroeg naar de prijs. Net geen 25 gulden. De stofjassen boden me nog een scala van mogelijkheden voor hetzelfde bedrag. Alles in zilver of juist veel kleur, vogeltjes die echt bewogen en engeltjes met golvend haar. Maar de schittering van die ene grote, vuurrode bal verblindde het zicht op de rest.
De heenweg met een kapitaal op zak, was geen herinnering meer toen ik
met de allergrootste schat die ik ooit bezat, terugfietste. Met één hand aan
het stuur manoeuvreerde ik de buit voorzichtig naar huis. Mijn fiets op de
grond achterlatend, droeg ik de doos met de bal door de werkplaats en het
gangetje naar de winkel. De winkel stond vol. Mijn moeder draaide zich om en
keek verbaasd.
Ze opende de doos en vroeg: “Eén bal? Voor 25 gulden? Nee, het moet
veel meer zijn!”
Het liefste was ik met bal en al in de grond gezakt. In het gangetje
hoorde ik haar iemand vragen: “Mag het ietsje meer zijn?” De weg terug naar de
stofjassen duurde honderd keer langer dan de eerste keer. Met een zak vol
blinkende onbenulligheden keerde ik huiswaarts. Ik had veel, maar bij elkaar
minder dan alles. “Mag het ietsje meer zijn?” gonsde het in mijn hoofd.
Meer dan alles was een zak vol niets. Ik was zes, slagerszoon en
ongelukkig. Kerst had een boodschap. Of liever boodschappen: zakken vol!
Marcel van Herpen
Artikel in ‘Marktplaats’ over Duurzaam Opvoeden en Ontwikkelen: http://www.cultuurcoordinator.nl/artikelen/de-pedagogische-insteek-van-creativiteit
Nog niet gezien, kijk naar ‘Uitzending gemist’:
http://www.omroepbrabant.nl/?dossier/1109392/Afleveringen.aspx
* Uitzending 12 met André Amaro (spectakelkok), Henk Krol (lijsttrekker Partij 50+) en Marco V (Top DJ)
* Uitzending 11 met Art Rooijakkers (Wie is de Mol?), Mariette Frijters (lijsttrekker PVV) en Imke Schellekens Bartels (amazone)
* Uitzending 10 met John Kormeling (kunstenaar), Marijn ten Harmsen van der Beek (statenlid VVD) en Frederik Brom (acteur)
* Uitzending 9 met Mark vd Veerdonk (cabaretier), Marusjka Lestrade (lijsttrekker D’66) en Astrid Kersseboom (NOS-nieuwslezer)
* Uitzending 8 met Ad Vingerhoets (huilprofessor), Lily Jacobs (over openbaar vervoer) en Leontien Zijlaard van Moorsel (Wielerfenomeen)
* Uitzending 7 met Kluun (over nieuwe boek ‘Haantjes’), Gerrit-Jan Swinkels (over crisis in Brabant) en MLY Hermans (Modeshow in Eindhoven)
* Uitzending 6 met Mike Weerts (over Voetbalvrouwen en Petticoat), Jan Baan (over Brabantse natuur) en Wim Daniels (Brabants Taalkanon)
* Uitzending 5 met Joris Linssen (over zang en TV), Jan Marijnissen (over Brabant Cultuurprijs) en Peter Aerts (de goedlachse K1-vechtmachine)
* Uitzending 4 met Guido Weijers (over zijn oudjaarsconference), Arne Toonen (regisseur Dik Trom) en Paul Smeulders (jongste lijsttrekker Brabant)
* Uitzending 3 met Paul Rabbering (3FM dj over het glazen huis), Michel Spekkers (oprichter Nederlandse Wili-leaks) en Kees vd Klein (Zonnecel-geskundige)
* Uitzending 2 met de New Kids (over hun film Turbo), Hella vd Wijst (over KRO’s Wandeling) en Yves de Boer (gedeputeerde)
* Uitzending 1 met Carli Hermes (over discutabele foto’s van Suit Supply), Wim vd Donk (Commissaris vd Koningin) en Rick van de Hurk (enige Europeaan in Amerikaanse Honkbal-league)
